Rouwen doe je niet alleen

Dubbel verdriet

Als een kind overlijdt is dat natuurlijk verschrikkelijk, maar niet alleen voor de ouders, maar ook voor opa en oma. Die eigenlijk dubbel verdriet hebben. Ze rouwen zelf om het verlies van hun kleinkind, maar voelen ook het intense verdriet van hun eigen kind. Dit wordt nog wel eens ‘vergeten’.

Ze willen sterk zijn om er voor hun eigen kind te zijn terwijl ze ondertussen van kapot gaan van verdriet. Het hoort ook niet, je kind of kleinkind overleven. Maar wat zijn ze vaak ontzettend sterk om ondanks een groot verdriet er toch te staan voor je kind.


Samen

En rouwen doe je samen, want samen ben je sterker. Hoe fijn is het voor de mensen die achterblijven dat ze een beroep kunnen doen op familie of dierbare vrienden, buren. Dat voelt zo goed. Een Whatsappje, berichtje of een belletje, alleen maar om te laten merken dat je aan ze denkt. Dat voelt goed om te weten dat je een lieve sterke achterban hebt.
 
Maar helaas vinden sommige mensen dat ook moeilijk, ze weten niet hoe ze moeten reageren. Duiken de vriezer in als ze iemand in de supermarkt zien die een dierbare heeft verloren. Geen onwil, maar meer omdat ze niet weten hoe ze moeten reageren. Nu weet ik uit ervaring, maar ook uit de eerste hand van nabestaanden, dat het niet uitmaakt wat je zegt, als je ze maar niet negeert. Een lief woordje, een begrijpende blik of als het weer mag een dikke knuffel, het maak zoveel uit.

Zullen we dat gewoon afspreken samen?

(Ps foto’s geplaatst met toestemming)
Jolanda