Om te herinneren uit liefde…

Afscheid van ‘opa oppas’

Ze zagen opa en oma wekelijks en wisten al lang dat bij opa en oma zijn als een warm bad aanvoelde. Opa en oma hadden een goed gevulde speelgoedkast en buiten zelfs een heus mini kasteel. Papa en mama aan het werk?  Geen probleem want bij opa en oma was er aandacht en liefde in overvloed. En toen werd opa ziek, erg ziek en opa kwam te overlijden.

Oma wilde foto’s

Oma had bedacht dat opa’s uitvaart ook voor beide kleinkinderen een afscheid moest worden waarbij ze betrokken werden en waarop ze later in alle rust zouden kunnen terugkijken.
Maar wat onthouden jonge kinderen op termijn? Met name een twee jarige waarschijnlijk niet zoveel. Foto’s zouden haar kleinkinderen vast helpen opa’s uitvaart beter te blijven herinneren. Ze zouden zien dat ze overal bij aanwezig waren en op hun eigen manier afscheid konden nemen. Zo kwam het dat ik met camera bij dit liefdevolle en warme afscheid aanwezig mocht zijn.

Wat ik allemaal zag

Vooral heel veel tekeningen die mee de kist in mochten. De kist werd zelfs nog door de beide kleinkinderen schoongepoetst. Ze mochten heel veel stickers op de kist plakken en met oma, papa en mama nóg meer moois en liefs op de kist tekenen. Niemand had haast. Vervolgens ging het gezelschap met auto’s richting begraafplaats. Onderweg viel de jongste nog even op mama’s schoot in slaap, maar eenmaal óp de begraafplaats was van vermoeidheid geen sprake meer. Beide mochten op hun autoped rondom opa’s kist steppen. De oudste gaf zo goed mogelijk de route aan en het zusje volgde aan de staart van de kleine stoet.

Uitvaart in coronatijd

Het was inderdaad een kleine stoet, want opa overleed in coronatijd. Achteraf kwam dit de naaste familie eigenlijk best goed uit. Natuurlijk was het jammer dat niet iedereen bij dit afscheid aanwezig kon zijn, maar de weliswaar gedwongen keuze voor een kleiner gezelschap maakte het ook overzichtelijker en het voelde meer intiem. Kleindochter van twee kreeg van oma een mooi witte roos en mocht deze bij opa op de kist leggen, Kleinzoon van vier lag op z’n knieën aan de voet van de kist het gat ónder opa’s kist eens goed te bestuderen. ‘Best wel heel diep oma!’ Daarna nog bellenblazen, het hele gezelschap blies dapper mee en toen werd het toch echt tijd om opa op zijn laatste rustplek achter te laten. De beide jongsten vlogen op de terugweg met hun step in een flink tempo over de paden, want oma had als afsluiting bedacht samen ergens pannenkoeken te gaan eten! Kleindochter van twee kreeg van oma een mooi witte roos en mocht deze bij opa op de kist leggen

Wat ik dan als fotograaf hoop

Dat deze beide kleinkids samen met oma het fotoalbum zo af en toe bekijken. Ik stel me stiekem voor dat ze dan met z’n drietjes op de grote hoekbank zitten, de jongste met gestrekte beentjes en het grote album op hun schoot. Dat ze dan van alles aanwijzen en vragen en dat oma blij is dat ze ondanks verdriet en gemis met o.a. deze beide schatten herinneringen op kan halen, waardoor opa ook door hen nog vaak genoemd wordt. Om te herinneren uit liefde…. Kristel Dallinga www.fotostel.nl/afscheidsfotografie-uitvaartfotografie/ www.facebook.com/kristelfotografeert/