Fotograferen voor een collega

Fotograferen ‘in den vreemde’

Vorig jaar viel ik in voor een collega en fotografeerde ik een afscheid in het midden van ons land. Wat afstand betreft geen punt natuurlijk, maar wanneer je zoiets belangrijks op vreemd terrein doet is het wel zaak om alles extra goed voor te bereiden.

De uitvaartleider blijkt een groot voorstander van het laten fotograferen van een uitvaart en heeft dan ook diverse keren per maand een fotograaf nodig. De samenwerking tussen haar en mijn collega is uitstekend, maar zo af en toe is er een dubbele opdracht of iets dergelijks en krijg ik een belletje en mag ik in de actiestand. Soms begint dit met het vrij regelen van mijn andere baan, vervolgens contact opnemen met de nabestaanden en met de uitvaartleider, een offerte opstellen, het draaiboek doornemen, de route vaststellen en daar een plan B voor hebben.

Met name wanneer we tijdens de plechtigheid van locatie veranderen is het goed te weten hoe ik daar snel, slim en veilig kom.

Bijna alles is me al eens overkomen en het kwam altijd weer goed

Wél ben ik stiekem altijd een beetje bang om bijvoorbeeld niet mee te kunnen door het stoplicht of dat ik door de drukte in het verkeer de stoet niet meer kan volgen.

Het overkwam me deze keer ‘in den vreemde’ ook.

We reden in de vrijdagspits door het centrum van de binnenstad. Druk-druk-druk. Gelukkig stond de kist op een aanhangwagen en hingen daar diverse ballonnen aan, dat ik steeds nét op tijd – boven de rijen auto’s uit – het wit van de wapperende ballonnen zag. Best spannend, maar gelukkig lukte het me diverse keren een soort van aansluiting te maken.

Inmiddels ben ik al wat meer bekend in deze omgeving. Heel fijn, want een afscheid fotograferen op onbekend terrein kost gewoonweg meer energie dan wanneer ik dit in mijn eigen omgeving doe, maar dat zal niemand verbazen. Soms rij ik ook echt heel wat af.

Dan start ik bij de familie thuis, gaan we naar de plek van de afscheidsdienst met aansluitend de crematie of de begrafenis en vervolgens door naar een volgende locatie waar de condoleance plaats vindt.

Ik moet haar stomverbaasd aangekeken hebben

Nog even weer terug naar de uitvaartleider, waar ik een tijdens de condoleance een kort gesprekje mee kon voeren. Ze vertelde mij het volgende: ‘Ik neem altijd overal ruim de tijd voor, vooral geen haast tijdens een uitvaart’. ‘Want’, vervolgde ze stellig, ‘wie heeft dáár nu baat bij. Niemand, echt helemaal niemand’. Zonder dat ik iets vroeg sprak ze verder en vertelde mij waarom zij vaak een fotograaf voor de nabestaanden regelt. ‘Ik vraag hen gewoon of ze mooie herinneringen aan deze dag willen hebben. Dat wil iedereen graag en vervolgens noem ik de mogelijkheid van het laten fotograferen van de plechtigheid. Dan komt altijd de vraag: ‘Wat kost dat dan?’, waarop ik antwoord: ‘net zo duur als een advertentie in de krant en de waarde is veel groter’.

Ik moet haar stomverbaasd aan hebben gekeken. Zo simpel is het dus. Iemand die zo overtuigd is van de meerwaarde van een reportage bij een crematie of begrafenis en dit dus haar klanten gunt, kan mensen dus ook duidelijk en eerlijk in haar overtuiging meenemen. Ze heeft nog nooit van iemand terug gehoord dat het achteraf tóch niet had gehoeven.

Eén van mijn collega’s bij Uitvaartfotografen Noord zegt dan ook regelmatig: ‘Wanneer de klant vooraf zou weten wat je ná die tijd in handen hebt, zouden wij de hoeveelheid opdrachten niet aankunnen’.

Waardevoller dan je van tevoren had kunnen weten

Met die wetenschap in ons achterhoofd blijven wij dit dus vertellen, toelichten, uitleggen en bloggen. Niemand hoeft een fotograaf in te huren, daar gaan wij niet over, maar iedereen moet wél weten dat dit kan, steeds vaker voorkomt en voor heel veel mensen waardevoller is dan dat ze ooit van tevoren hadden kunnen weten…

Warme groet,

Kristel Dallinga | Fotostel

www.fotostel.nl/afscheidsfotografie-uitvaartfotografie/ www.facebook.com/kristelfotografeert/